Soms zegt een film meer dan duizenden woorden. Had de commissie Blok bijna 3000 pagina’s nodig om het integratiebeleid van de Nederlandse overheid te analyseren, Shouf Shouf Habibi heeft maar 89 minuten nodig om een dwarsdoorsnede te maken van zowel de Nederlandse samenleving, de Marokkaanse gemeenschap in Nederland en Marokko en hun onderlinge verbanden.  

Net zo inhoudsloos als het rapport van Blok, blijft echter helaas ook deze Nederlandse komedie. Het is een aaneenschakeling van anekdotes die aangeven waar de Marokaanse en Nederlandse gewoonten en cultuur met elkaar botsen en waar samen-leven vooral tollerant naast elkaar leven betekent. Alle wederzijdse vooroordelen zijn in Shouf shouf Habibi in sneltreinvaart  achter elkaar gezet, waardoor een gechargeerd, stereotiep beeld wordt geschetst dat tegelijk pijnlijk en (dus) komisch is.

En passant wordt echter tussen de verhaallijnen door het enorme dilemma duidelijk waar Marokkanen in Nederland mee worstelen. Nog niet ingeburgerd in de Nederlandse samenleving en tegelijkertijd steeds minder verbonden met Marokko. Dat deze zoektocht naar identiteit binnen gezinnen voor de nodige generatieconflicten zorgt, wordt in deze film ook heel duidelijk.

De Nederlandse komedie Shouf Shouf Habibi zit vol bekende acteurs en is ontstaan uit een samenwerking tussen tekstschrijver Albert ter Heerdt en de in Marokko geboren Mimoun Oaïssa, die tevens de hoofdrol van Ab vertolkt. Naast cabaretier Najib Amhali spelen verder ook vele Nederlandse acteurs als Winston Gerschtanowitz, Tanja Jess, Bridget Maasland, Frank Lammers, Peter Heerschop en Tara Elders een rol. Ondanks af en toe groots acteer- en cast-werk blijft het helaas een typisch Nederlandse film die zich vanwege de typisch Nederlandse grappen, verwijzingen en gewoonten onmogelijk laat ondertitelen in een andere taal.

Wat Shouf Shouf Habibi echter onderscheidt van de meeste recente Nederlandse films, is dat er geen seks in voorkomt. Alhoewel Ter Heerdt en Oaïssa in hun film veelvuldig met het onderwerp spelen, leveren ze het bewijs dat een grappige film niet per definitie plat hoeft te zijn en dat een set heus wel zonder een bed kan. En dat is voor de verandering best goed.