Film:        Million Dollar Baby
Gezien:    2 maart 2005, Camera/Studio Theater, Utrecht

Million Dollar Baby is wederom een prachtige film waarin regisseur Clint Eastwood het allerbeste uit zichzelf en zijn medespelers weet te halen. Het verhaal wordt verteld door de oude ex-bokser Eddie “Scrap iron” Dupris (Morgan Freeman). Hij is als schoonmaker vergroeid met de ouderwetse boksschool ‘Hit Pit’, maar is tegelijkertijd ook sparringspartner en mental coach van de norse trainer / eigenaar Frankie Dunn (Clint Eastwood). Frankie is een begenadigde trainer, die het maximale uit talentvolle boksers weet te halen, zolang ze precies doen wat hij zegt. Wat hij niet kan, is inzien wanneer boksers klaar zijn voor het grote werk. Frankie’s bokswijsheid nummer één, “always protect yourself”, weerspiegelt zijn angst om zijn boksers – en zichzelf – bloot te stellen aan risico’s. Frankie loopt niet te koop met zijn gevoelens en moet al helemaal niets weten van emoties en sentimentaliteit. Het laatste wat in hem op zou komen is het trainen en opleiden van vrouwen, want die gaan altijd zo snel huilen.

Op dat punt in zijn leven stapt serveerster Maggie Fitzgerald (Hilary Swank) de Hit Pit binnen, vastbesloten om zich door Frankie tot kampioen te laten trainen. Maar Frankie traint geen meisjes, zegt hij, en bovendien is ze met haar 31 jaar te oud. Hij denkt dat ze naïef is. Pas veel later beseft hij dat Maggie boven alles een realist is: boksen is haar enige kans is om uit de armzaligheid en bekrompenheid van het woonwagenkamp te ontkomen.

Uiteraard weet Maggie zich in korte tijd op te werken tot een Million Dollar Baby, maar juist op dit punt onderscheid deze film zich van willekeurig welke boksfilm. Het is niet opportuun om in een recensie uit te weiden over de verder dramatische ontwikkelingen, maar een ongeluk zit in een klein hoekje.

De klasse van Eastwoods regie zit in de sobere stijl waarin hij zijn verhaal ontvouwt. Hij neemt de tijd de personages te introduceren en maakt de bioscoopbezoeker vertrouwd met de achtergronden, de treurige locaties waarin zij leven de littekens die zij met zich meedragen. Het gevolg is dat Maggie's bokssucces niet als een hoogtepunt wordt ervaren, maar als een zijpad dat alleen maar kan leiden tot een anticlimax - zoals in een klassieke tragedie het onvermijdelijke vroeg of laat de macht grijpt.

De acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers doen de rest. Camerawerk, enscenering, belichting en geluid zijn in balans en ondersteunend aan het verhaal en leiden geen moment de aandacht af van het magnifieke acteerwerk. Het is dan ook niet meer dan terecht dat deze film in 2005 met maar liefst vier oscars is onderscheiden.

Pieter Hoekstra