| |
|
Film:
Leef
Gezien: vrijdag
30 september 2005,
Rembrandt, Utrecht (Nederlands Filmfestival)
"Waar zal ik beginnen?" Anne, is in de veertig, verloskundige,
getrouwd met Paul, en heeft twee puberende dochters. Eigenlijk heeft Anne altijd
schrijfster willen worden. Op aandringen van een goede vriend en collega neemt
ze eindelijk de pen ter hand. Daarbij merkt Anne dat ze, om vrij te kunnen schrijven,
eerst een aantal gebeurtenissen uit haar verleden moet zien te overwinnen.
Vooral de relatie met haar moeder, eens een gevierde actrice, heeft er voor
gezorgd dat ze nooit voluit durfde te leven en (dus) te schrijven. Haar moeder
is echter niet het enige dat haar van het schrijven afhoudt, ook haar huwelijk
met Paul loopt het niet lekker, de oudste dochter is aan het ontsporen en de
jongste vraagt de nodige zorg in verband met een zwak hart.
Anne vindt kracht in zichzelf en haar schrijfwerk en rekent af met de leugen
waarmee haar moeder haar in haar jeugd heeft opgezadeld. Vervolgens brengt een
hernia Anne en Paul weer dichter bij elkaar. De jongste dochter krijgt een
donorhart en uiteindelijk zoekt ook de jongste dochter aarzelend weer
toenadering tot haar moeder.
Anne heeft eindelijk de ruimte om te schrijven en daardoor ook om te leven.
In de wetenschap dat hij kanker had heeft regisseur Willem van de Sande Bakhuyzen
veel energie en kracht meegegeven aan deze film. Daags voor de première
(openingsfilm) op het Nederlands Filmfestival 2005 is hij overleden. Zijn kracht
leeft voort in deze film, maar is tegelijkertijd ook een zwakte. Door de enorme
veelheid aan energie is de hele film een stoomtrein die, eenmaal op gang, niet
meer te stoppen is. Als serie van 4 x 27 minuten was iedere aflevering spannend
en verrassend geweest, maar als film lijkt het allemaal teveel van het goede. In
iedere scene wordt er weer een schepje bovenop gedaan. Helaas gaat deze overdaad
ten koste van de geloofwaardigheid en de diepgang. Dramatisch-pijnlijke en
droog-komisch absurdistische situaties wisselen elkaar in hoog tempo af en na
vele flashbacks (vooral in de eerste helft) en heel veel vanuit bewegende
camera's gefilmde scènes, mondt de film uit in het onvermijdelijke einde van een
happy family.
Dat de film niet helemaal ontspoort is met name te danken aan de uitstekend
gecaste acteurs en de sterke dialogen. Scenarioschrijfster Maria Goos heeft haar
lijstje met gewenste acteurs niet voor niets doorgedrukt bij Van de Sande
Bakhuyzen.
|
