Wat is er mooier voor een regisseur dan een sprookjesachtig verhaal in geuren en kleuren op het grote doek te mogen brengen. Tim Burton (o.a. Batman) heeft daar met ‘Big Fish’ aardig zijn best op gedaan.

Een beetje in de sfeer van Forest Gump vertelt Will Bloom (Billy Coudup) in ‘Big Fish’ het levensverhaal van zijn vader Edward Bloom (Albert Finney). Die vader is een excentrieke man van grote heroïsche verhalen waarin feit en fictie nogal eens door elkaar heen lopen. Zoon Will houdt er een meer zakelijke levensstijl op na en probeert - als zijn vaders einde nadert - de scheidslijn tussen de feiten en fictie (tussen de man en de mythe) te ontdekken.

Als je van het levensverhaal van Bloom sr. alleen maar de feiten op een rij zet, krijg je een leuk verhaal, maar als je het verhaal vertelt op de manier zoals Bloom sr dat graag doet, dan wordt het pas echt leuk. En dus vertelt ‘Big Fish’ het ‘fantastische’ levensverhaal van Edward Bloom met Ewan McGregor in de hoofdrol als de jonge Edward Bloom en verder met alle franje en tierlantijnen, heksen, reuzen, spinnen en andere excentriekelingen. It doesn’t alwakes makes sense, but that’s the kind of story this is.

Zo ontvouwt ‘Big Fish’ zich tot een 110 minuten durend mooi verzonnen en bijna tijdloos verhaal dat grotendeels in flash backs aan de bioscoopbezoeker wordt gepresenteerd. Jammergenoeg maakt deze vorm de film weinig spannend. Veel scènes zijn daarmee redelijk voorspelbaar en enigszins cliché. Maar, als je niet teveel nadenkt en je lekker in deze sprookjeswereld laat meeslepen heb je een prima tijd.